Regisseur Rodrigo Sorogoyen over 'Las Bestias'

“We wilden iedereen in dit verhaal begrijpen, ook al doen ze gruwelijke dingen”

still

Alles speelt zich af in Galicië, een regio in het noordwesten van Spanje die niet zo bekend is. Wat maakt die streek zo bijzonder?
Je kunt Galicië vergelijken met Bretagne in Frankrijk, een streek die een beetje afgescheiden is van de rest van het land. De regio heeft net als Catalonië en Baskenland altijd een heel eigen identiteit gehad, maar geen economische macht. Galicië is het arme nationalisme van Spanje. Het ligt ook apart, ten noorden van Portugal en van Spanje gescheiden door een natuurlijke grens, de bergen. Het Galicische dialect lijkt trouwens sterk op Portugees. Galicië heeft dus iets mysterieus, iets wilds ook. Uiteraard vind je in steden zoals Vigo en A Coruña even interessante cultuur als in pakweg Madrid, maar in de bergdorpjes lijkt de tijd stil te staan. Daar is het alsof je niet langer in Spanje bent.

Hoe reageerden de mensen in die dorpjes toen jullie er research gingen verrichten voor de film?
Ik ken de ‘gallegos’ [de naam voor de inwoners van Galicië, nvdr] intussen goed en we kunnen veel plezier maken. Het zijn sympathieke mensen, maar het is zeker zo dat ze een heel eigen karakter hebben. Ze hebben de reputatie dat ze niemand vertrouwen. Als je een ‘gallego’ een vraag stelt, zal hij nooit antwoorden, tenzij met een andere vraag. Het is een cliché, maar in elk cliché zit een grond van waarheid. Een gesprek met een ‘gallego’ is dus vaak grappig maar vaak ook frustrerend. (lacht)

Een ‘beschaafd’ koppel dat naar een afgelegen streek reist en in aanvaring komt met de bewoners is een verhaal dat doet denken aan horrorfilms zoals The Texas Chain Saw Massacre en The Hills Have Eyes. Hoe wilden jullie vermijden dat de dorpelingen in Las Bestias zouden overkomen als karikaturale monsters?
Daar hebben we heel veel aan gewerkt. We zouden het vreselijk vinden als die dorpelingen karikaturaal leken. Het zou de film minder realistisch en veel minder interessant maken. Minder eerlijk ook. Het kwam erop neer dat we iedereen in het verhaal wilden begrijpen, ook al doen ze gruwelijke dingen. Daarom is die lange scène in de bar, waar Antoine een lange discussie heeft met zijn buurman Xan, cruciaal voor mij. Daar besef je wat die mannen drijft. Want uiteindelijk zijn het mensen zoals jij en ik.
RN

Gerelateerde films

 

Met dank aan

VAF Mindgate Combell KU Leuven EU Cinemas  Leuven